ontwerp & realisatie >> edening

groene gezichten

Groen gezicht: Sylvere Plusquin

Sylvere Plusquin

als je iets weghaalt uit de natuur dan zou het zo mooi zijn als je weer iets op een of andere manier zou terugbrengen

Vandaag is het een stralend mooie lenteochtend. Ik ga Sylvere Plusquin interviewen in zijn nieuwe moestuin gelegen binnen Volkstuin Vereniging De Heeg. Hij haalt mij op bij de ingang en samen lopen we via een lang pad naar zijn eigen stukje grond. We treffen een grote diversiteit aan tuinen aan. Ik weet dat Sylvere een permacultuur opleiding heeft afgerond. Ik hou er rekening mee dat hij een beetje neerbuigend zal zijn over de meer traditionele tuinen die we hier aantreffen, maar niets is minder waar. Hij is al blij als mensen graag tuinieren, waardoor deze groene plekjes kunnen blijven bestaan. Hij zou het echt zonde vinden als moestuinverenigingen zouden verdwijnen en plaats moeten maken voor woningen. “Hoe minder stenen, hoe beter”, zegt hij. Hij vindt bijvoorbeeld Operatie Steenbreek, een landelijke organisatie die zich inzet voor de vermindering van stenen tuinen, heel positief. Sylvere: “Elk beetje aan groen telt mee. Als je iets weghaalt uit de natuur dan zou het zo mooi zijn als je weer iets op een of andere manier zou terugbrengen. Dat kan al heel eenvoudig door bijvoorbeeld een boom te planten of een vijver aan te leggen.”

Voordat we bij zijn tuintje aankomen laat hij nog even de gezamenlijke composthoop zien. Sylvere: “Hier ga ik altijd schatten zoeken. De mensen binnen de vereniging gooien hier soms voor mij hele waardevolle spullen weg. Zo heb ik laatst een krentenboompje van de dood gered, die nu volop bloeit in mijn tuintje. Nu ben ik een boompje rijker en hebben de vogeltjes weer wat lekkers te eten. De compost die hier ontstaat is prachtig en die is weer nuttig voor in mijn tuin.” Eindelijk krijg ik de tuin van hem te zien. Ik ben al aardig nieuwsgierig geworden. Bij binnenkomst valt mij op dat het al een hele mooie tuin is geworden. Het is knap hoe hij binnen een jaar zo’n rijke oase heeft gecreëerd. De kruidenspiraal valt echt op en is een mooi pronkstuk. Hij heeft zijn eigen manier van werken. Hij neemt de kennis van zijn opleidingen met hem mee, maar past het niet volledig toe. “Permacultuur op zo’n klein oppervlak is toch niet helemaal handig als je ook nog wat aan oogst wilt krijgen”, vindt hij. Momenteel volgt hij een studie als herborist. Hij is heel erg te spreken over deze studie. Hij vindt het een meerwaarde dat hij kennis leert over het echte leven en hoe hij kan overleven in de wilde natuur. Hij kan zo uit de natuur zijn eten halen en, mocht hij ziek worden, zijn eigen medicijnen maken. Dat klinkt inderdaad als heel waardevol.

Ik vraag hem of hij altijd iets met de natuur heeft gehad en eigenlijk klopt dat wel. Hij was in zijn jeugd altijd buiten in de natuur aan het spelen. Hij kan zich niet herinneren dat hij ooit schoon thuiskwam. Ook herinnert hij de momenten samen met zijn vrienden als ze de natuur in trokken en soms ook daar sliepen. Zijn speelgebied waar hij in opgroeide was de ongerepte natuur rondom Eijsden. Samen met vriendjes waren ze dan uren op pad. Dat kinderlijke van toen dat heeft hij nog steeds. Hij kan nog steeds verwondering voelen voor de natuur zoals een kind dat kan. Achter zijn kastje, waar nu al volop tomatenplantjes groeien, ligt een vijvertje. Hij toont mij wat voor prachtige fauna daarin leeft. Het is inderdaad heel bijzonder. In korte tijd hebben we al diverse soorten aan beestjes ontdekt. Zo zien we watersalamanders, kikkers, padden, libelle larven, schrijvertjes en wantsen. “De waterkwaliteit is top”, zegt hij. “Ik durf hier zo uit te drinken. Als mijn planten het nodig hebben dan besproei ik ze zelfs met dit vijverwater, zodat ze gezond blijven.”

Het verbaast me dat Sylvere een ruig verleden heeft. Hij heeft in zijn jeugd nooit zijn studies afgerond. Jarenlang woonde hij gekraakt en leefde hij een enorm vrij leven. Hij heeft ook samen met een vriend door de wildernis van Lapland gereisd. Iets dat achteraf gezien niet helemaal veilig was. Momenteel woont hij samen met zijn vriendin Esther Frankort, die ook al eens het groene gezicht was. Met haar deelt hij zijn passie voor de natuur. Hij weet niet hoe zijn toekomst eruit zal zien en wat hij precies zal gaan doen met de kennis die hij heeft opgedaan als herborist. Ik ben gefascineerd door zijn manier van leven en ga hem zeker volgen de komende tijd. Het is voor nu jammer dat we ons gesprekje al moeten afronden. Ik krijg geheel onverwachts een cadeautje mee naar huis. Een door hem zelf vervaardigde lippenbalsem bestaande uit 100% aan natuurlijke ingrediënten. Kijk, dat leer je dan ook weer binnen zo’n opleiding. Daar ben ik natuurlijk heel blij mee. Nu, al schrijvende van dit stukje, ruik ik af en toe aan de balsem en de geur van lavendel brengt mij heerlijk tot rust. Zo waan ik me toch nog even in de natuur, ook al zit ik nu achter mijn bureau.

Collage Sylvere Plusquin

Door: Frederique Pronk