ontwerp & realisatie >> edening

groene gezichten

Groen gezicht: Mark Franck

Mark Franck

het is mooi als mensen geïnspireerd raken om zo eenvoudig en duurzaam mogelijk te leven, maar ik hou er niet van om dit op te dringen

Deze keer werd ik getipt om met Mark Franck te gaan praten. Mark is de tuinman van de Tapijntuin. Ons interview vindt plaats in zijn woning. Het is alsof we terug gaan in de tijd, zo pittoresk is het huis waarin hij met nog een aantal huisgenoten woont. Het is heerlijk comfortabel en warm zo dicht bij de houtkachel. Hij geeft aan dat het op hele koude dagen minder prettig wonen is, omdat het huis geen centrale verwarming heeft. Hij heeft het er wel voor over. Hij probeert zo eenvoudig en duurzaam mogelijk te leven. Hij voelt niet de behoefte dit bij anderen op te dringen. Het is puur iets wat hij vanuit intrinsieke motivatie doet. "Het is mooi als mensen vragen stellen en geïnspireerd raken naar deze manier van leven, maar mensen iets opdringen, daar hou ik niet van", zegt hij overtuigd.

Hij woonde in zijn jeugd in een heel klein dorpje op een boerderij met daarbij een grote wei met schapen en kippen. Zijn moeder had een moestuin aan huis en maakte haar eigen yams. Dit was voornamelijk om kosten te besparen. Erg breed hadden ze het namelijk niet. Groen en duurzaamheid heeft hij niet van thuis uit mee gekregen. Hooguit heeft zijn broer mogelijk invloed gehad op de interesse hiervoor. Zijn broer koos al vroeg voor de richting groen en werkt momenteel bij natuurmonumenten.

Hij zou nu overigens helemaal niet meer in een dorp willen wonen. Mark: "Geef mij maar steden waar een mooie mix aanwezig is van landelijk en cultureel. Het landelijke in Maastricht is enorm aanwezig. Gelukkig komen er nu ook steeds meer culturele invloeden bij." In een stad met zo’n mix van invloeden valt er voor hem nog zo veel te leren. Mark is altijd op zoek naar mensen die hem iets kunnen leren. In de stad dient zich dat meer aan. Hij blijkt een echt mensenmens te zijn. Het moet vooral prettig zijn in een samenwerking.

Hij ging na zijn middelbare school naar de HAS Hogeschool wat voor hem een verademing bleek. De HAS was informeler. De school was klein en gezellig. Hij vond de leerlingen prettig en het oppervlakkige en bezig zijn met uiterlijkheden wat hij zo vervelend vond binnen zijn middelbare schooltijd, was hier totaal niet meer aan de orde. Binnen de HAS koos hij voor de richting tuin- en landschapsmanagement. Het was een fijne opleiding en zijn stages waren ook zeer de moeite waard, zeker het semester in Finland die hij verkreeg via een Erasmusbeurs.

Na zijn studie verhuisde hij voor zijn toenmalige Duitse vriendin naar Zwitserland. Daar werkte hij een jaar als landschapsarchitect en een jaar als tuinman. De laatste functie sloot meer bij hem aan. Zijn tijd in Zwitserland was moeizaam voor hem. "Alles was nieuw. Voor het eerst werken, samenwonen in het buitenland... Het leek wel één groot experiment. Het moest wel misgaan", zegt hij lachend. Uiteindelijk stopte de relatie en keerde hij terug naar Nederland.

Mark: "Er deed zich een baan voor binnen de aannemerij. Daar ben ik 3 jaar gaan werken. Dit bedrijf paste helemaal niet bij mij. Ik was junior projectleider en zat daar alleen maar op kantoor. Het was een koude en harde cultuur. Geld was hoofdzaak, kwaliteit was bijzaak. Ondanks deze werkcultuur heb ik daar veel geleerd, vooral op organisatorisch gebied. Na drie jaar was het klaar. Ik besloot te stoppen."

Na wat solliciteren met geen baan in het vooruitzicht besloot hij op reis te gaan. Hij ging naar Azië en verbleef daar anderhalf jaar. Mark: "Na enkele maanden had ik het wel gehad met toerist zijn. Ik hoefde niet perse alle mooie trekpleisters te zien. Ik wilde onderdeel worden van de lokale bevolking. Ik maakte me actief als vrijwilliger en zo werkte ik binnen diverse projecten en boerderijen. Ik zag daar een documentaire van Geoff Lawton en zo werd ik geïnspireerd voor permacultuur. Door de reis en door in aanraking te komen met permacultuur, is er veel voor mij veranderd. De reis gaf mij een bepaalde rust en spiritualiteit die ik hier in Nederland weer probeer terug te vinden. Permacultuur zit nu in mijn hele leefwijze verweven."

Mark besloot terug naar Nederland te gaan om een opleiding in permacultuur te volgen bij Tako Blom. Tijdens deze opleiding werd hij vrijwilliger bij het CNME op de locatie Natuurtuinen Jekerdal voor een nieuw project. Het ging om de start van een permacultuur tuin. Mark: "Toen had ik veel tijd om dit te doen, maar ik kreeg de mogelijkheid om een nieuwe functie te vervullen, waardoor ik niet meer betrokken kon zijn binnen dit project. Ik werd namelijk schaapsherder bij Sjoen Graas. Je maakt heel veel mensen blij en dat gaf mij een heel goed gevoel. Het is wel hard werken en het hele romantische beeld dat mensen misschien hebben bij een herder is in werkelijkheid toch heel anders." Na een jaar heeft hij de keuze gemaakt om hiermee te stoppen. Het was een mooie ervaring waar hij veel van heeft geleerd. Tijdens dit jaar leerde hij enorm veel over wilde planten. Deze kennis neemt hij nu mee voor zijn werkzaamheden bij de Tapijntuin. Daar is hij de tuinman en dat doet hij met veel plezier. Hij zorgt ervoor dat alles duidelijk is over wat er moet gebeuren binnen de tuin, zodat de vrijwilligers weten wat ze kunnen doen in de tuin. Daarnaast geeft hij er lessen aan kinderen van groep 7 en 8.

Naast zijn werk op de Tapijntuin doet hij backoffice werkzaamheden bij een bedrijf dat mindfullness opleidingen verzorgt. Hij volgt nu ook zelf een opleiding in mindfullness om zo wat meer rust te vinden in zijn bestaan. Oh en Mark is altijd nog op zoek naar een leuk project, dus...

Collage Mark Franck

Voor meer informatie over de Tapijntuin: www.tapijntuin.nl

Door: Frederique Pronk