ontwerp & realisatie >> edening

groene gezichten

Groen gezicht: Frederike Heijnen

Frederike Heijnen

onze ijslanders hebben geen hoefijzers en we gebruiken geen bitten en zadels bij het berijden van de paarden

Dit keer interview ik Frederike Heijnen, eigenaar van Ponyclub Maastricht. Frederike heeft een grote passie voor het werken met paarden en kinderen. Binnen haar dagelijkse werkzaamheden kan ze deze twee perfect samenbrengen. Doordat ze in haar jeugd veel gewerkt heeft met paarden, weet ze wat deze dieren bij mensen teweeg kunnen brengen. Ze vindt het heerlijk om kinderen in contact te brengen met deze prachtige dieren en ze daardoor persoonlijk te zien groeien. De ritten zijn vaak in de bossen van Sint Pieter en dat maakt het rijden tot een rustgevende activiteit. Deze plek is niet alleen fijn voor kinderen, ook volwassenen zoeken hier rust en vertier. Vroeger kwam ze hier zelf om les te krijgen. Nu is ze zelf eigenares van deze groene plek.

Frederike heeft door de jaren heen al vele mensen mogen begeleiden. Het werk blijft haar boeien. Waarschijnlijk komt dat ook doordat ze graag blijft leren. Haar ervaring is groot. Ze heeft in haar jeugd vele paardrijlessen op ijslanders gevolgd binnen dezelfde ponyclub. Ze heeft ook technieken en oefeningen (grondwerk) geleerd die naast het paard toegepast kunnen worden. Deze technieken zijn vooral gericht op lichaamstaal. Frederike heeft verder nog studies gevolgd als Pedagogiek (Fontys Hogeschool), Equine Assisted Therapy and Activities (Gent) en de instructeursopleiding (KNHS). Ook volgt ze geregeld cursussen en workshops. Door deze basis heeft ze door de jaren heen een hele bijzondere plek gecreëerd en dat is voelbaar. Ze werkt duidelijk op een hele eigen manier en volgt daarbij zoveel mogelijk de natuur van de paarden.

Het stuk land, dat ze in bruikleen heeft bij de gemeente, onderhoudt ze zo natuurlijk mogelijk, waardoor flora en fauna volop kunnen floreren. Ze leert steeds meer over wat de natuurlijke aard van de ijslanders is en probeert daar op af te stemmen. Zo zijn de stukken grond op een dusdanige manier ingericht dat de paarden heel actief blijven. Daarnaast hebben de paarden geen hoefijzers en gebruiken ze geen bitten en zadels bij het berijden van de paarden. Bij alles wat ze doet, heeft ze een verklaring. Frederike biecht op dat wanneer ze het echt goed wil doen voor de paarden, dat ze ze dan eigenlijk niet meer moet laten berijden. Het is een onnatuurlijk iets. De beesten moeten hun houding aanpassen voor het dragen van de ruiter. Dressuur zorgt ervoor dat haar paarden in balans blijven. Het dient als een soort vorm van yoga. Dan moet je natuurlijk niet denken aan de dressuur die je vanuit de paardensport kent, dat is toch wel anders. Ze zoekt binnen haar club naar een mooie middenweg, waarbij de paarden zoveel mogelijk vrij mogen zijn en waarbij het rijden beperkt blijft.

Frederike heeft mooie ambities voor de locatie van de ponyclub. Naast de bezigheden met paarden biedt deze locatie namelijk ook ruimte voor andere activiteiten. Zo zouden er bijvoorbeeld yogalessen in de natuur gegeven kunnen worden. Ze zou graag op deze plek een huis willen bouwen, waar ze met haar man en kinderen zou kunnen wonen. Zo zou werk en privé nog meer in elkaar kunnen overvloeien. De plek leent zich perfect om stadsmensen in verbinding te brengen met de natuur. We nemen deze inspirerende plek graag op als initiatief binnen Groen Maastricht, zodat we Frederike en haar Ponyclub goed kunnen volgen.

Collage Frederike Heijnen

Voor meer informatie over Ponyclub Maastricht: www.ponyclubmaastricht.nl

Door: Frederique Pronk